شورای شهر

تاریخچه شوراها(انجمن شهر)

اولین قانون شوراها یا به تعبیر آغازین خود انجمن‌های بلدیه به دوران آغاز انقلاب مشروطیت در سال 1286 شمسی و 1907 میلادی باز می‌گردد. بر اساس این قانون که به تصویب مجلس شورای ملی وقت رسید قانون بلدیه به عنوان یکی از آرمان‌های بزرگ 

انقلاب مشروطیت برای اولین بار حقوق سیاسی مردم ایران را به رسمیت شناخت و به شهروندان حق انتخاب شدن و انتخاب کردن در زمینه مدیریت و اداره امور شهر اعطا کرد. این قانون در طی بیش از یک قرن مشمول تغییر و تحولاتی شد، قانون مذكور 

سازمان مديريّت شهري را تركيبي از انجمن بلديه و اداره و شعب جزء آن مي داند.

بعد از روی کارآمدن رضاخان پهلوی، او براي آغاز اصلاحات در اكتبر 1299 تهران يك مشاور آمريكايي در زمينه حكومت شهري و يك مهندس آمريكايي برنامه ريزي شهري را به خدمت گرفت. رضاخان قانون بلديه مصوّب 1286 را لغو کرد و براي تمركز 

بيشتر نظام برنامه ريزي وتأمين اعتبار مالي شهرداريها ، قانون بلديه ديگري در سال 1309 تصويب گردید. اين قانون انتخاب شهردار و ساير اعضاي شهرداري را در اختيار وزارت داخله قرار داد. این قانون گر چه توانست مشكلاتي از جمله تأمين اعتبارات 

مالي ضروري براي اداره امور شهرداري را تا اندازه اي حل كند، امّا با تضعيف نقش انجمن بلديه ، در عمل آرمانهاي قانون بلديه مصوّب دوران مشروطيت را در زمينه مشاركت شهروندان در اداره امور كم رنگ كرد.

سوّمين قانون شهرداري كشور با عنوان »قانون تشكيل شهرداري ها و انجمن شهرها و قصبات» در سال 1328 شمسی مصادف با 1949 میلادی به تصويب رسيد و جايگزين قوانين پيشين گرديد. اگرچه اين قانون نسبت به قانون قبلي كه در دوره رضاخان به
 
تصويب رسيده بود مترقی به نظر مي رسيد ، اما تصميم گيري و انتخاب شهردار را به طور كامل به انجمن شهر نداد.